ผีเข้า อยากเขียนบันทึก

...เพราะขำกับ 'มัน' จริงๆ

บอกให้ไปรอใต้ตึก เดี๋ยวส่งงานให้ทำต่อ

เก้าอี้มีตั้งเยอะไม่นั่งดันไปนั่งหน้าคลอง คงจะหอมมากสินะ

พอเห็นมันก็เลยเดินไปตบหลัง แรงกว่าที่ตั้งไว้ใจนิดเดียว (นิดเดียวจริงๆ สาบานได้ T^T)

แต่ด้วยกฎ แรงกิริยา = แรงปฏิติกิรยา ของนิวตั้น มันก็เลยกระโจนลงคลองอย่างสวยงาม

ไอ้เราก็ไม่รู้จะทำยังไง ด้วยความไร้เดียงสาเลยวิ่งไปหลบหลังตึกก่อนที่มันจะหันมามอง

ดีที่คลองลึกแค่ครึ่งแข่ง แต่หน้าทิ่มซะขนาดนั้น ...ก็นะ คงสดชื่นล่ะ

ไอ้คนตกคลองก็ด่าเสียงดัง โชคดีตอนนั้นไม่มีคน มันคงจะงงบ้างแหละ

สรุปก็รอดตัวมาได้ เอิ๊กๆ หัวเราะในใจ

ไม่ได้มา'แฉ'นะ เพราะเราไม่เคยบอกว่า 'มัน' คือไอ้คนที่เรียกเราว่าหน้าสากกระเบือ แถมหลังๆ ย่อเหลือแค่ไอ้กระบื่อ...!?

เจอหน้าอีกทีก็ถือคตินิ่งไว้ก่อนพ่อสอนไว้และโยนงานไปให้มันทำ สบายใจจริ๊งๆ

ที่สำคัญมันไม่เล่น hi5 จึงแฉ เอ้ย! เล่าได้อย่างเปิดเผย

คิดแล้วขำอ่ะ เหอะๆ

= ="